Yazmaktan kaçtım. Aynaya bakmaktan kaçtım...

Yirminci Gün

Yazmaktan kaçtım. Aynaya bakmaktan kaçtım. Durup kendi hayatımla ilgili bir şeyler düşünmekten kaçtım. Hep onu düşünürken birden bana kalan sadece kendim olunca yadırgadım. Ben benden kaçtım. Sonra bir an durup ben üzülürken bana destek olanın kendim olduğunu fark edince kendimden defalarca özür diledim. İçim fısıldadı: “Kendi kendine sarılabilmeyi unutma.” 

Önceleri o adam için mavi renkle yazdığım bir günlüktün sen. Bu ne inanç böyle? 

Yanındaki gerçek insanları nasıl anlar insan sorusunun cevabını buldum. Düştüğünde kafanı kaldırdığında kimler varsa gerçek olanlar onlar işte. İterken eli havada kalmış insanla yerden kaldırmak için elini uzatan insanı mı karıştırdım ben? Artık cevabını da istemem, soruyu da. 

Merve Altın


interactive connection



Bu İçeriğe Tepki Ver (en fazla 3 tepki)


Bunları da görmek isteyebilirsin!