Başkalarının yüreğinden beslenerek kendi dünyalarını ortaya koyarlar,harcadıkları gönüllerden haberleri olmazlar...

Vakitsiz büyüdüm büyütüldüm

Kalbim çocukken bir zamanlar

Ellerim  koynumda bıraktılar

Öyle tenha, öyle yoktular

Yağmaladılar savurdular

Biraz huzurumdan

Biraz canımdan aldılar

Bir tek insanlığı almadılar

Ağlattılar pınara doymadılar

Ah kederimden hayat bulanlar

Acımasız ruhlar 

Ne zaman yığılsam yere

Ayağıma çelme taktılar

Elimden tutun dediklerim

Ah sığınaklar

En çokta yüreğimdeki yaradan vurdular

Şimdi kayboldular

Çalacak ne bir umut

Ne bir gülüş

Hepsini başka riyakarlara sattılar

Utanmazlar, tüketmeye doymazlar

Son nefesimde bile

O benim payımdı diye kavgaya tutuşurlar

O kadar ki yalandılar...


Bu İçeriğe Tepki Ver (en fazla 3 tepki)


BUNLARI DA GÖRMEK İSTEYEBİLİRSİN!



Facebook Yorumları