Benimsediğin düzenin, başkalarında iyiyi çağırıyorsa bu senin erdemin...

Bazen kayıp gidersin uçurum kenarından

Tutunduğun dallara inat yaraların kanarken

Soramazsın hesabını kırdığın dallardan,

Hangi düze çıkar yolların,

Gözlerin kestiremediği yaşam kıyısında

Bir kasırganın

Bir ömür hapsiyle

Pişmanlık kıskacında

Can çekişir umutların.

Kendi azalarını sarmaya adamışken kendini

Yüreği yananları görmeyen bencillerin

Kalabalığında buluverirsin sebepsiz 

İnsanlığın erdemini taşırsan eğer,

Başkasının yüreğiyle birleşen yürekler

Sonsuza dek umutla iyileşir elbette

Gel koy yüreğini  can çekişli sancıları, at bir koya

Şevkat dilsiz iyileştirici,

İncitmek ise ağır yük omuzlarda

Sağır edici sükut ömrün yamaçlarında

Yalnızlık en özel armağan belki de,

Canın yoncasında.


interactive connection



Bu İçeriğe Tepki Ver (en fazla 3 tepki)


BUNLARI DA GÖRMEK İSTEYEBİLİRSİN!

Facebook Yorumları