Faruk Hekimoğlu

Vaktin ilerlemesi umutları azaltır, azaltır, azaltır... Daha kötüsü ise alıştırır. Göz görmemeye, kulak duymamaya kalp sensizliğe alışır. Bunlara engel olmak zordur, ilk günkü kalabilmek pek tabii zor. Böyle olunca korkar gönül, artık eskisi gibi hissedememekten korkar. Korkusunda pek de haksız sayılmaz, gayri ihtiyari parçalara ayrılır. Vaziyetin iyisi ise burda, parça parça kalır, bitmez, tek bir bütün gibi sesli atamaz belki. Fakat öyle bir an gelir ki, o parçaları yerli yerince bilen kişi tekrardan çıkagelir. Yaraya merhem, derde deva olur. Gönül tek bir bütün olur, küllerinden doğar. Bunun bilincinde yeşerince umutlar kaybetmek olmaz bizde, gönlümüzü yüzlerce parçaya ayırırlar, her biri ayrı sever yine biz galip geliriz. 


interactive connection



Bu İçeriğe Tepki Ver (en fazla 3 tepki)


BUNLARI DA GÖRMEK İSTEYEBİLİRSİN!

Facebook Yorumları