alev saçan saçları tüm âleme yetmişti, onu tüm ışıltısıyla herkes güneş bilmişti....

GÜNEŞTEN KIZIL AYDAN AK

GÜNEŞTEN KIZIL AYDAN AK

Kızıldan da kızıl alevli bakışları vardı

Gamzesini görenlerde şimşekler çakardı

 

Saçlarının teline hazineler bedeldi

Onu gören gönüller kendilerinden geçerdi

 

Uzak yakın diyârdan onu duyan gelmişti

Bu mecâlsiz sonu rızasıyla seçmişti

 

Kar yağdıran taşıyla bedenleri dondurdu

Âşıkların kalbine fırtınalar kondurdu

 

Gece gündüz demeden rüzgârlar estirdi

Ona râm olanlar kendinilerini yitirdi

 

Güzelliğinin önünde güneş mahcup olmuştu

Kış gününde sîmâsı utancından solmuştu

 

Kıskandığı güneşin ışığını hapsetti

Yıldızlardan demeti güzel başına tâc etti

 

Bu eşsiz çehreden ay da nasiplenmişti

Başındaki hâleden bir anda vazgeçmişti

 

Ayaz gittikçe artarken her yer buz tutmuştu

Güneş ışık saçmazken tüm yaşam donmuştu

 

O güzeller şâhı anladı böyle sürmezdi

Buz tutan zamâna az sıcaklık yetmezdi

 

Gözlerinin karasından kor yangınlar çıkmıştı

Donup kalmış âleme esenlikler saçmıştı

 

Kara kışın vaktinde birden sıcak bastırdı

Buz tutan gönüllere serlerini yaktırdı

 

Alev saçan saçları tüm âleme yetmişti

Onu tüm ışıltısıyla herkes güneş bilmişti

 

KAYA TÜRKOĞLU 


interactive connection



Bu İçeriğe Tepki Ver (en fazla 3 tepki)


BUNLARI DA GÖRMEK İSTEYEBİLİRSİN!

Facebook Yorumları