Sen...

SEN


Belki ben;

Bir gün uzaklarda,

Kimsenin düşlemediği,

Hayal edemediği bir şehir.


Ve sen;

Benim yağamayan yağmurumda,

Umutlanılmış Yada taşım.

Hiç umut yok!

Hiç umut yok, derken;

Umutlarımın başlangıcı,

Sonu olmayan gökkuşağı,

Ucunda hazinelerimden ibaret bir gözyaşı.


Ve ben, işte o şehir.

Bedenim hasret kalıyor sanki gözyaşlarıma.

Evet ölüyorum;

Kuzgunları bağırıyor ciğerlerimin,

Kanı çekiliyor bedenimin,

İnsanları gidiyor içimden.

Yalnızım.

Korku dolu ve ıssız.


Ve sen;

Benim tek sığınağım,

En güzel taşım.

Sen gökkuşağındaki mor,

Herkesten sakındığım beyazım. 


interactive connection



Bu İçeriğe Tepki Ver (en fazla 3 tepki)


Bunlarıda görmek isteyebilirsin!