Umudu ezberlerim cana şifa veren yüreğinle, ah sevdiğim sana uzanamayan mektuplar hep yüreğimde bir dolu kahır...

Gittiğinden beri döktüm dağıttım her şeyi, o en sevdiğin elbiseyi yakıştıramadım hiç, aynalara küser oldu gözlerim, sana giden ne varsa, yollarında dahil, her kilometresini hesapladım... Olmadı... Büyüdü yokluğunda anılar, yığıldılar üzerime...Canı yanmaktan öte bir hal bu, sensizlik ince çile...Affet emanet yanlarıma iyi bakamadım hiç, kederden delirircesine, sitem ettim bu şehire, içlendim kendimce...Ah bilirsin sevdiceğim, sen gidince sol yanımdan bir adım öteye, karabasanlarda kilitli kalırdı düşlerim, sen gelmeden o mahzenler özgürlüğü anmaz bir kere... Hani gelsen diyorum, küçüğün olsam şımarsa hislerim, yitip giden çocukluğumu yine şefkatinle sarsa ellerim... Ah sevdiğim bir sen olsan, bir ben etsem...Oysa ki ben sensiz bir hiçim, bilirim... Ya da yolunu bulamayan bir çocuk misali savunmasız, buruk... Affet satırlara küsmeyecek, umudu yazacaktım yine, her gün hemde olmadı, yokluğunda hiçbir söz anlamlanmadı... Ah eksiğim, ben yalnızca seninle tamdım, ah diğer yarım... Şimdi her an, her zamanım, içinde dağları yıkacak, koca bir ofa bile sağır... Dedim ya affet! Sabah olunca yine oyalanır aklım, ah masumiyetim! sabah olunca unuturum sanma, darılma yârim, bilirsin kıyamam ki sana, birikti yokluğun, dolup taştı, ah umudu ezberlesemde sevdiğim, karayı yazar satırlarım, ah hislerim işte bu gerçek benim, yaz güneşinde bile, sensiz üşüyen yanıma kahrım... Bilirim geçecek bu vuslat... Seninle kavuşmalar, cennetin diyarında huzura kaçışlarım... Belkide bu yüzden, hep o çocuklar gibi yürekte  kaldı avunuşlarım..


interactive connection



Bu İçeriğe Tepki Ver (en fazla 3 tepki)


BUNLARI DA GÖRMEK İSTEYEBİLİRSİN!

Facebook Yorumları