''Beklenen hep geç geliyor; geldiği zaman da insan başka yerlerde oluyor.''

Oğuz Atay

İliklerine kadar soğuktu ve yalnızdı

Başıboş karanlık bir sokaktı.

Ellerinde siyah poşetler,

Anlamsız bir gülümseme vardı.

Sonra sen vardın, biriler vardı.

Duvarın üstünde ben vardım.

Biri sana adımı duyurdu!

Adın adıma çarpınca Atila İlhan doğdu.

‘’felaketim olurdun, ağlardım’’

Birileri bu satırları bana okurdu.

Ben seni düşünürdüm, ağlardım.

Yıldırımdan sonra beklenen gökgürültüsü gibi

Yorganın altında seni beklerdim.

O ses bazen hiç gelmezdi.


İlklerin ruhu soğuktu ve yalnızdı.

Uzaklarda bir yerden seslenmek gerekirdi,

Bağırmak ve irkilmek için.

Bir şeyler üretmek için.

Senin adını bir yerlerde geçirmek için.

Tenha bir sokaktan kalabalık sokaklara

Oradan tekrar senin yanına oturmak için.

Bağırmak gerekirdi. İrkilmek gerekirdi.

O ses bazen hiç gelmezdi..


Kendimi kaybetmemek için saklandığım bir yer vardı.

Yıl 1995 nisan ayı ve kimsecikler yoktu.

Bekledim bi kaç ses daha kaldı.

Sonsuz bir yolculuk için

Zamanın gerisinden gidince

Adımlarım tersinden izleniyor.

Görülmemiş güzellikler görülüyordu.

Biride sendin , senden başka herkes 

Çirkin kalıyordu.

Duyulmamış şarkıların ruhunu yaşamak! 

Yaşamak ama istemek vardı içinde.

Sesler duyup yalnız olmadığını hissetmek,

Karşındakine bakarak , yüksek sesle söylemek:

‘’O ses bazen hiç gelmezdi..’’


Bu İçeriğe Tepki Ver (en fazla 3 tepki)


BUNLARI DA GÖRMEK İSTEYEBİLİRSİN!

Facebook Yorumları